Wedloop

Er zijn tijden
Waarin jij je voelt wegzinken
In jouw verdriet en intens lijden.
Je voelt je alleen in jouw ellende,
Je denkt dat je bij ons de enige bent.
Als je denkt het niet meer aan te kunnen,
Zoek je jouw toevluckt tot het enige wat je kent:
Het definitieve, zelfmoord.
Hoewel het bij één poging bleef,
Hangt jouw leven nog steeds aan een zijden draad,
Een angst waar ik mee leef.
Maar wat jij nooit hebt geweten,
Je bent hierin niet alleen.
Ook ik heb mijn kruis te dragen,
Mijn hart bloedt; ik ben niet van steen.
Wij houden ieder apart een geheime wedloop,
Terwijl wij op een uitvlucht wachten
Om zelfmoord te rechtvaardigen.
Overgeleverd aan duistere machten
In een race om de dood.
In jouw ellende is jou iets ontschoten,
Wat jouw verdriet compleet zou maken,
Een mogelijkheid die je waarschijnlijk hebt
uitgesloten,
Dat jij mij zal overleven.

1992